اشاره پنجم

اشاره پنجم: زمانی من را بسیار متعجب می­ساخت که حضرت حق در برابر بشر با نشان دادن مکافات بزرگ چون بهشت و مجازات وحشتناکی چون جهنم را در کتب آسمانی، ارشاد و ایقاظ، تهدید و تشویق هم می کند و همچنان برای اهل ایمان با وجود اسباب بی شمار هدایت و استقامت، مغلوب دسیسه های ضعیف و پست و بدون پاداش حزب الشیطان می­شوند. عجبا با وجود ایمان اهمیت ندادن تهدید های شدید حضرت حق چگونه است؟ چطور ایمان از دست نمی­رود و چگونه با سر {إِنَّ كَيْدَ الشَّيْطَانِ كَانَ ضَعِيفًا}[النسا‌‌ء:۷۲] فریب دسیسه های ضعیف شیطان را خورده  نافرمانی الله را می­کند؟ حتی یکی از دوستانم با این که صدها درس حقیقت را از من شنیده و قلباً تصدیق کرده بود و نسبت به من هم بیش از حد حسن ظن داشت و با من مرتبط بود گرفتار توجهات ریاکارانه و بی ارزش فردی فاسد قلب و خراب شده و در و ضعیتی بر له او وعلیه من قرار گرفت. گفتم « فسبحان الله» مگر ممکن است انسان تا این حد سقوط کند؟ و با گفتن: «چقدر انسان دور از حقیقتی بود» این بیچاره را غیبت کردم مرتکب معصیت شدم.

 آن گاه حقیقت موجود در اشارات سابق نمایان شد و بسیاری از نقاط تاریک روشن شد. در آن زمان به واسطه آن نورالحمدلله دانستم ترغیب و تشویق قرآن شریف در جایش است و هم فریب خوردن اهل ایمان به دسایس شیطان از بی ایمانی و یا ضعف ایمان آنها نبوده و همچنان کسی که مرتکب گناه کبیره شده کافر نمی­شود و معتقدان مذهب معتزله و قسمی از پیروان مذهب خارجی که می گویند: « مرتکب گناهان کبیره کافر می­شود یا در بین ایمان و کفر می ماند» به خطا رفته اند؛ و هم چنین آن دوست بیچاره ام که صد ها درس حقیقت را فدای توجهات حریفی کرد آن چنان که فکر می کردم دچار سقوط و پستی و حشتناک  نبوده  حضرت حق را شکر کردم و از آن ورطه نجات یا فتم؛ زیرا هم چنان که در گذشته گفتیم شیطان به واسطه یک امر عدمی، انسان را گرفتار هلاکت های زیادی می­کند. نفس انسان نیز همواره گوش به فرمان شیطان است و قوه شهویه و غضبیه انسان نیز در حکم ابزار ناقله و قابله هستند.

به همین سبب است که دو اسم « غفور» و « رحیم» از اسماء حضرت حق با تجلی اعظم شان متوجه اهل ایمان می­شود و درقرآ ن حکیم نیز نشان می دهد که مهم ترین احسان به پیامبران مغفرت است و آن ها را به استغفار دعوت می­کند. و با تکرار کلمه قدسی « بسم الله الرحمن الرحیم» در ابتدای هر سوره و به امر خواندن آن در همه کارهای مبارک، رحمت واسعه خود را که عالم را احاطه کرده ملجأ و تحصن گاه نشان می دهد وبا فرمان « فاستعذ» کلمه ی « أعوذ با لله من الشیطان الرجیم» را سنگر قرار می­دهد.