Het Derde Woord

Het Derde Woord

[Een vergelijking tussen gehoorzaamheid aan de goddelijke wet en gehoorzaamheid aan egoïstische grillen]

In de Naam van Allah, de Barmhartige, de Genadevolle

» O mensen, dien jullie Heer « [1]

Als je wilt begrijpen dat aanbidding[2] een enorme winst en geluk is, en dat openlijke zonde en losbandigheid[3] enorme verlies en verderf zijn, kijk dan naar deze korte allegorie, luister:

Eens kregen twee soldaten het bevel om naar een verre stad te gaan en dus gingen ze samen op pad. Op een gegeven moment kwamen ze bij een wegsplitsing. Daar stond een man die tegen hen zei:

‘Op de weg naar rechts ondervindt niemand verlies - van degenen die er reizen, vinden negen van de tien er veel winst en gemak. De weg links echter, naast dat het helemaal geen voordelen heeft, eindigen negen van zijn tien reizigers er in verlies. Beide wegen zijn even lang, maar er is in feite één verschil tussen beide. De reiziger op de weg naar links dat beslist geen overheid of stelsel van regelgeving heeft, hoeft zich niet te bewapenen, noch bagage mee te nemen. Degenen die er reizen voelen een schijnbare lichtheid en een bedrieglijk gemak. De reiziger op de weg naar rechts – die onderhevig is aan militair bewind – moet echter een pakket met essentiële voeding tot een gewicht van ongeveer vier kilo dragen, evenals een eersteklas legergeweer van ongeveer twee kilo dat in staat is elke vijand te overwinnen en te onderwerpen.’

[De soldaten kiezen de weg die ze wensen in te slaan]

Nadat de twee soldaten hadden geluisterd naar wat deze raadgevende man had gezegd, nam de voorspoedige soldaat de weg naar rechts. Hij droeg een paar kilo’s op zijn rug, doch zijn hart en geest waren bevrijd van het gewicht van duizenden kilo’s schulden[4] en angsten. De andere, noodlottige soldaat, verliet het leger en weigerde zich onder te schikken aan het systeem – en nam de weg naar links. Daardoor slaagde hij erin om zich te ontdoen van het moeten dragen van het gewicht van enkele kilo’s op zijn rug, maar zijn hart werd verpletterd onder de last van duizenden kilo’s schulden en zijn geest onder talloze angsten. Hij vervolgde zijn weg, bedelend bij iedereen, bevend van angst bij alles en bij elke gebeurtenis, totdat hij zijn bestemming bereikte. Daar werd hij gestraft als muiter en deserteur.

           Maar de soldaat die het militaire systeem liefhad, die zijn tas en geweer behield, en die de rechter weg had genomen, vervolgde zijn weg met vrede in zijn hart en geweten. Hij was niemand iets schuldig, en hij was voor niemand bang, de gehele weg totdat hij de stad bereikte waar hij voor op weg was. Daar ontving hij een beloning die past bij een plichtsgetrouwe soldaat die zijn dienst op de best mogelijke manier had volbracht.

[1] Koran: al Baqarah, 2:21

[2] al-‘ibādah: goede daden zoals smeekbeden, het gedenken van Allah en het gebed die de mens zijn opgelegd en waar Allah voor beloont bij de verrichting ervan.

[3] al-safāha: het onbedachtzaam en ongeremd begaan van zonden.

[4] al-minnah: schuldgevoel richting iemand die je een gunst heeft bewezen.

[De betekenis van de allegorie]

O opstandige zelf! Weet dat een van die reizigers mensen vertegenwoordigt die gehoorzaam zijn aan de Goddelijke Wet, en de andere, degenen die ongehoorzaam zijn, en die hun bevliegingen volgen.

De weg in de allegorie stelt de levensweg voor. Die weg begint in de geesteswereld, gaat door het graf en strekt zich uit tot het hiernamaals.

Het pakket en het geweer vertegenwoordigen aanbidding en godvrezendheid.[1] Aanbidding kan in feite een soort schijnbare zwaarte lijken op te leggen. Toch bevindt in zijn betekenis een onbeschrijflijke gerief en lichtheid.

[De gezegende getuigenis zorgt ervoor dat de aanbidder in alle dingen een weg vindt naar het Goddelijke]

Want in zijn gebed zegt de aanbidder: ‘Ik getuig dat er geen god is behalve Allah’, dus: er is geen Schepper en Voorziener dan Hij, en goed en kwaad zijn in Zijn Handen. Hij is de Wijze Die niets doelloos doet, en Hij is de Genadevolle, vol goedwillendheid en mededogen.

           Door deze overtuiging vindt hij in alles een poort naar de goddelijke schat van barmhartigheid. Door middel van smeekbede klopt hij aan. Hij ziet dat alles onderworpen is aan het bevel van zijn Heer en zoekt toevlucht bij zijn Heer. Steunend op Hem met volledige vertrouwen is hij beschermd tegen elke vorm van tegenspoed. Zijn geloof verschaft hem volledige geborgenheid.

[Het ware geloof en moed;

dwaling en lafheid]

           Ja, de bron van moed en dat van alle ware goede daden is het ware geloof en dienaarschap, en de bron van alle lafheid en alle zondes is dwaling.

           Ja, zelfs als de aardbol een bom zou worden en zou ontploffen, is het heel goed mogelijk dat het een aanbidder van Allah met een volledig verlicht hart niet zou laten verschrikken. Hij zou juist in zoete verwondering de buitengewone macht aanschouwen van de Onafhankelijke. Maar als een beroemde filosoof die geacht wordt ‘verlicht’ te zijn – maar over een dood hart beschikt en openlijk zondig is – een komeet zou zien in de lucht, al beven op de grond en zich afvragen: ‘wat als deze afgedwaalde komeet onze aarde raakt?’ en zich verliezen in waanvoorstellingen. (Eens beefde Amerika vanwege zo’n komeet. Velen ontvluchtten middernacht hun huizen).

[De behoeften van de mens zijn grenzeloos, terwijl zijn kapitaal en macht beperkt zijn - alleen het ware geloof en dienaarschap kunnen deze kloof overbruggen]

Ja – hoewel de mens behoeftig is aan oneindig veel dingen, is zijn gehele kapitaal zo goed als niets. Alhoewel hij blootgesteld is aan oneindig veel tegenslagen, is de sfeer van zijn macht zo goed als niets. Het is alsof de mate waarin zijn kapitaal en zijn macht effectief zijn, beperkt is tot dat wat zijn handen kunnen bereiken, terwijl zijn hoop en verlangens en zijn leed en beproevingen zo groot zijn als het bereik van zijn zicht en voorstelling.

           Voor de geest van de mens die in zo’n mate zwak en hulpeloos, arm en behoeftig is, zijn aanbidding, vertrouwen in Allah, geloof in de eenheid van Allah en onderwerping aan Hem de grootste winst, geluk en zegen. Eenieder die niet volledig beroofd is van zicht zal dit zien en beseffen.

[1] al-taqwā: behoedzaam zijn voor het begaan van zonden en het overtreden van de verboden van Allah.

[Het einde van het pad van dienaarschap, en het einde van het pad van openlijke zonde]

Het is een feit dat de veilige weg de voorkeur geniet boven de gevaarlijke, al is de kans op gevaar maar één op de tien. De weg van dienaarschap waar het ons hier om gaat, is zelfs vrij van gevaar en levert in negen van de tien gevallen een schat op van eeuwige geluk.

           Het pad van openlijke zonde en losbandigheid echter kent – met zelfs het toegeven van de zondige persoon - geen enkel voordeel en leidt in negen van de tien gevallen tot een onheil van eeuwige ondergang wat met de verklaring van talloze ingewijden en unanieme getuigenissen consensueel vaststaat en met kennisgeving van mensen met spirituele ervaring en mystieke onthulling de geverifieerde waarheid is.

Kortom: Net als het geluk in het Hiernamaals schuilt ook het geluk van deze wereld in aanbidding en in het worden van een soldaat van Allah. Daarom is het onze plicht om te allen tijde

Alle lof komt ALLAH toe [voor het aan ons schenken van] gehoorzaamheid en succes

te zeggen en er dankbaar voor te zijn dat we moslims zijn.